آقاي ما!

در عبور از گذر لحظه ها، در تپش مدام زمين و نگاه زهرآلود زمان، دستهاي ما تو را مي طلبد يا مولا!
مهر در سراشيب جاده ي عمل زير چرخهاي سنگين ستم له ميشود در نبودت!
تو ما را رها نخواهي کرد و ما هر روز و هر ساعت و حتي هر ثانيه در آرزوي زيارت رخ چون خورشيدت، دست بر آسمان داريم و در محمل نياز، از پروردگار بلند مرتبه، ظهور پرشکوه تو را تمنّا مي کنيم!
آقاي ما!
بيا که احساس نيازمند توست!
پرنده ها در سلام صبحگاه خود تو را مي خوانند و گلها به اميد نوازشت رخ مي نمايانند!
بيا که دستهاي نا توان ما در آرزوي ياوري تو مولا، شب و روز از گونه هامان قطرات شبنم را بر مي چيند و لطافت باران را به جاده هاي عشق مي پاشد، بلکه گلستاني بسازد از گلهاي ناز و اطلسي که فرش راهت باشد و خاک قدمت!
بيا که زمين تشنه ي محبت و سلام توست و زمان در نقطه ي انتظار ايستاده است..........

 

قال الصادق عليه السلام

من صام لله عزوجل يوما فى شدة الحر فاصابه ظما و كل الله به الف ملك يمسحون وجهه و يبشرونه حتى اذا افطر.

امام صادق عليه السلام فرمود:

هر كس كه در روز بسيار گرم براى خدا روزه بگيرد و تشنه شود خداوند هزار فرشته را مى‏گمارد تا دست‏به چهره او بكشند و او را بشارت دهند تا هنگامى كه افطار كند.

الكافى، ج 4 ص 64 ح 8; بحار الانوار ج 93 ص 247

واقعيت اين است كه دول استكباري شرق و غرب و خصوصاً آمريكا و شوروي عملاً جهان را به دو بخش آزاد و قرنطينه­ی سياسي تقسيم كرده­اند. در بخش آزاد جهان، اين ابرقدرت­ها هستند كه هيچ مرز و حد و قانوني نمي­شناسند و تجاوز به منافع ديگران و استعمار و استثمار و  بردگي ملت­ها را امري ضروري و كاملاً توجيه شده و منطقي و منطبق با همه­ی اصول و موازين خودساخته و بين­المللي مي­دانند. اما در بخش قرنطينه­ی سياسي كه متأسفانه اكثر ملل ضعيف عالم و خصوصاً مسلمانان در آن محصور و زنداني شده­اند، هيچ حق حيات و اظهار نظري وجود ندارد، همه­ی قوانين و مقررات و فرمول­ها همان قوانين ديكته شده و دلخواه نظام­هاي دست نشاندگان و دربرگيرنده­ی منافع مستكبران خواهد بود و متأسفانه اكثر عوامل اجرايي اين بخش همان حاكمان تحميل شده يا پيروان خطوط كلي استكبارند كه حتي فرياد زدن از درد را نيز در درون اين حصارها و زنجيرها جرم و گناهي نابخشودني مي­دانند، و منافع جهان­خواران ايجاب مي­كند كه هيچ­كس حق گفتن كلمه­اي كه بوي تضعيف آنان را بدهد يا خواب راحت آنان را آشفته كند ندارد.

 

نيمه شعبان سالروز ميلاد حضرت ولي عصر (ع) هم گذشت به همان سان كه هفته بهزيستي ، هفته بانكداري ، روز پرستار و امثال اينها گذشت . رسانه هم تبريك گفتند . سازمانها و ادارات دولتي هم پلاكارد به در و ديوار چسباندند و چراغ هاي رنگين آويختند . رسانه هاي فراگيري چون صدا و سيما هم طبق معمول با هنرپيشه ها و ورزشكاران مصاحبه كردند ؛ چند كليپ و سرود هم پخش شد و بعد از آن همه چيز تمام شد ديگر براي ما عادت شده . برنامه اي عادتي ، كليشه اي و روزهايي كه مي آيند واتفاقي در جان ما سبب نمي شود . مي آيند و مي روند بهمان سان كه ما مي آئيم و مي رويم .سر خود مي گيريم و به كار روزانه مشغول مي شويم .

نيمه شعبان هم گذشت امام غائب هم نيامد ، اتفاقي هم نيفتاد . در دل غوغائي نيز بپا نشد . آب از آب تكان نخورد خلائي احساس نشد و انتظاري در دل جوانه نزد.

ديگر براي ما عادت شده ، بازي با الفاظ و كلمات ، شاعرانه هاي بي خاصيت كه اتفاق بزرگي در جان ما باعث نمي شوند . ديگر بار سر خود گرفتيم و به كار روزانه مشغول شديم.

ديگر براي ما عادت شده ، برگزاري نشست هاي كليشه اي ، رسمي و قلابي ، نگارش مقاله ها و ايراد سخنراني هاي بي خاصيت و مهماني هاي رنگين كه تنها پاسخگوي نفسانيت ما مي شود ديگر به شيوه زندگي در اضطرار خو كرده ايم ، به دهنمان خوش آمده و انتظار واقعه اي بزرگ را از ياد يرده ايم ورنه چگونه ممكن بود ديگر بار و ديگر بار به سادگي  به كار روزانه و شبانه مشغول شويم ؟

نيمه شعبان هم گذشت ظالمي بر خود نلرزيد ، خودكامه اي بر جاي خود ننشست  .خصمي مرعوب نشد . ديگر براي ما عادت شده ، بي او زيستن ، بي او بودن . خود را يله ورها بدست تندباد حوادث سپردن ، ورنه چگونه ممكن بود براي جستن او ، ره يافتن به او ، پيوستن به او، و چونان او شدن چاره اي نينديشيم ؟

نيمه شعبان هم گذشت ، اما اين آمد و شد ايام تا به كي ؟

تا به كي اين چنين؟

كاش قاصدي از سوي او نحوه بودن ، و منتظر شدن را به ما بياموزد .

كاش پاسداشت اين گونه روزها و هفته ها از سر ما مي افتاد.

كاش هركس به زعم خويش خود را يار و قرين يار سفر كرده نمي شناخت و خواب و رويا و هواي خويش را ملاك نسبت با مرواريد سفيد اما پوشيده در صدف غيبت نمي شناخت و از نام دوست نردباني براي ارتقا و ارتفاع خويش نمي ساخت .............

تلاش مورچه برای رسيدن به معشوق
نكته مهمی كه جناب شيخ بر آن تأكيد داشت: آمادگی و آراستگی شخص منتظر بود، هر چند عمرش برای درك زمان حضور آن بزرگوار كافی نباشد. و در اين باره حكايتی از حضرت داود (ع) نقل می‌كرد:
« آن حضرت در حال عبور از بيابانی موچه ای را ديد كه مرتب كارش اين است كه از تپه ای خاك بر می‌دارد و به جای ديگری می‌ريزد، از خداوند خواست كه از راز اين كار آگاه شود ...، مورچه به سخن آمد كه: معشوقی دارم كه شرط وصل خود را آوردن تمام خاكهای آن تپه در اين محل قرار داده‌ است!
حضرت فرمود: با اين جثه كوچك، تو تا كی می‌توانی خاكهای اين تل بزرگ را به محل مورد نظر منتقل كنی، و آيا عمر تو كفايت خواهدكرد؟!
مورچه گفت: همه اينها را می‌دانم، ولی خوشم اگر در راه اين كار بميرم به عشق محبوبم مرده‌ام!
در اينجا حضرت داود (ع) منقلب شد و فهميد اين جريان درسی است برای او. »

جناب شیخ همیشه اصرار داشت که: « با همه وجود در انتظار ولی عصر(عج) باش و حال انتظار را با مشیت حق همراه کن. »

 

باسم رب المهدي عجل ا... تعالي فرجه الشريف
السلام عليك يا مولاي، سلام مخلص لك في الولايه اشهد انك الامام المهدي قولاً و فعلاً و انت الذي تملأ لارض قسطاً و عدلاً بعد ما ملئت ظلماً و جوراً فعجل الله فرجك و سهل مخرجك و قرب زمانك و كثر انصارك و اعوانك و انجز لك ما و عدك فهو اصدق القائلين و نريد ان نمن علي الذين استضعوا في الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثين، يا مولاي يا صاحب الزمان.
 

سلام بر مهدي، جوهر دين و نور يقين، ذخيره الهي و منجي نهائي؛

سلام بر مهدي، كعبه مقصود و قبله موعود، سر عظيم و اسم اعظم؛

سلام بر مهدي، ستاره طالع و نجم ثاقب، مسيح مسيحها و موعود موعودها؛

سلام بر مهدي، صاحب شب قدر و عصاره عصر؛

سلام بر مهدي، ديده بان خدا و مظهر هدي، وصي اوصياء و گزيده اولياء؛

سلام بر مهدي، علم منصوب و علم مصبوب، پرچم برافراشته و دانش انباشته؛

سلام بر آن عزيزي كه كمال موسي و بهاء عيسي و صبر ايوب با اوست، و آن سفينه النجاه در وصفش فرمود: تعرفون المهدي بالسكينه و الوقار، و بمعرفه الحلال و الحرام و بحاجه الناس اليه و لايحتاج الي احد.

او كه چون برخيزد عالمي را برخيزاند و بدنبال خويش كشاند.

به دورش دولت حق رخ نمايد

                                        جهان را فيض وي فرخ نمايد

اللهم اجعلني من انصاره و اعوانه، اللهم كما جعلت قلبي بذكره معموراً فاجعل سلاحي بنصرته مشهوراً.

امروز جنگ حق و باطل، جنگ فقر و غنا، جنگ استضعاف و استكبار و جنگ پابرهنه­ها و مرفهين بي­درد شروع شده است. و من دست و بازوي همه­ی عزيزاني كه در سراسر جهان كوله­بار مبارزه را بر دوش گرفته­اند و عزم جهاد در راه خدا و اعتلاي عزت مسلمين را نموده­اند، مي­بوسم و سلام و درودهاي خالصانه­­ی خود را به همه­ی غنچه­هاي آزادي و كمال نثار مي­كنم و به ملت عزيز و دلاور ايران هم عرض مي­كنم: خداوند آثار و بركات معنويت شما را به جهان صادر نموده است، و قلب­ها و چشمان پرفروغ شما كانون حمايت از محرومان شده­است، و شراره­ی كينه­ی انقلابي­تان جهان­خواران چپ و راست را به وحشت انداخته است. البته همه مي­دانيم كه كشور ما در حال جنگ و انقلاب، سختي­ها و مشكلاتي را تحمل كرده و كسي مدعي آن نيست كه طبقات محروم و ضعيف و كم درآمد و خصوصاً اقشار كارمند و اداري در تنگناي مسائل اقتصادي نيستند، ولي آن چيزي كه همه مردم ما فراتر از آن­را فكر مي­كنند، مسأله حفظ اسلام و اصول انقلاب است. مردم ايران ثابت كرده­اند كه تحمل گرسنگي و تشنگي را دارند، ولي تحمل شكست انقلاب و ضربه به اصول آن­را هرگز نخواهند داشت. ملت شريف ايران هميشه در مقابل شديدترين حملات تمامي جهان كفر عليه اصول انقلاب خويش مقاومت كرده است كه در اين جا مجال ذكر همه­ی آن­ها نيست.